ZAMERAİS

Sevdiğimiz bir dostumuz, bir yakınımız yüzünde mahcup bir gülümsemeyle yanımıza gelir. Ellerinde dışı renkli kâğıtlarla kaplı, üzeri fiyonklarla süslenmiş bir hediye vardır. Ve gülümseyerek “Senin için!” der. Şaşkın bakışlarımız ile alırız avuçlarımıza. İçinden gelmiştir; öyle bir anda, kendiliğinden, yüreği bizi mutlu etme isteğiyle dolmuştur. O an, kaç gündür ne kadar…

bir günahın arsız tebessümüyle sayfa sonlarına atılan imzalar şöhretimizle başlıyor . bilmiyordum sözün büyüğünü bir ömürde söylenmeyeni yorgun şiir akşamlarında sıyrılan yüzlerin cam kenarında buğulu bir şarkının anlattığı göğe üflenmiş yalanlar, birkaç doğum günü, o buruk neşe diyemedim ki ben ettim karnıma o soğuk vurdu anne . mazur göreceksin biliyorum,…

zamansız tasalar dökülüyor dilinden şiirlerin adı belli sanı belli yaşamak, diken üstündedir gül bahçelerinde en çok bunu bilelim bilelim karanlığın arka sokaklarında neler oluyor bir terin dökülüşü gibi neden seyrediliyor bir çocuğun son nefesini verişi şu akıp giden suya kaçıncı defadır bakılıyor iki büyükten bir küçük çıkarılırken yavaş yavaş yanaşılırken geceye eğriler yukarı doğrular aşağı iken -bu bir masal değil- bir bütün olarak bakılsın sofistike savunmalara iki küçükten…

Gerçekten mi? Değiştirmediğimiz her durumu seçiyor muyuz?Bu soru beni uzun süre etkisinde bıraktı. “Nasıl olur!”dedim. Şikayet ettiğim ama düzeltmek için hareket etmediğim her durumu seçmiş mi oluyorum? Bazen geçerli bahanelerimiz olamaz mı? Yani mevcut durumu düzeltemeyecek kadar geçerli bir bahane. Hayatımdan ve yaşadığım şeylerden memnun değilsem ve düzeltemiyorsam, bu duruma sıkışıp…